Türk şiirinin milli, dini, ahlaki akımına öncülük etmiş, şiirleriyle milli mücadeleye destek vermiş, sağladığı olumlu duygularla Türk Milleti’nin esaretten kurtulmasında manevi bir güç olmuş, milli şairimiz Mehmet Akif’i ölümünün 68. yılında rahmetle anarak başlamak istiyorum sözlerime. 27 Aralık 1936 yılında ölen Mehmet Akif… 1873 yılında İstanbul’da doğdu. Şehitler için yazdığı destan ile Çanakkale zaferimizi anıtlaştıran Akif, işgal altındaki Anadolu’nun en karanlık günlerinde şaşılacak bir umut sezgisiyle kaleme aldığı ve geleceği aydınlatan İstiklal Marşı onun ölmez eserlerinden sadece birkaçıdır. Anadolu Türkü’nün en mutsuz olduğu günlerde, daha kurtuluş savaşının başlangıcında “Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda” diyerek doğru yolu gösteriyor. “Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlal”, “Doğacaktır sana vaat ettiği günler hakkın, belki yarın belki yarından da yakın” gibi birçok mısralarıyla umut ve iman aşılıyordu. Mehmet Akif her ülkede az yetişir, yüksek ahlaklı bir ülkü adamıdır. Ünlü eseri Safahat’ın her mısrasında bu karakterini görmek mümkündür. Fakat en fazla şu mısralarda kendini anlatmıştır denilebilir: *Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdadıma saldırdı mı? Boğamazsın ki, Hiç olmazsa yanımdan kovarım. Üçbuçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam. Hele hak namına haksızlığa, ölsem tapamam. Mehmet Akif ileri sürdüğü düşüncelere uyarak yaşayan gerçek bir karakter adamıdır. Hiç kimse onun kendi prensiplerine aykırı yaşadığına rastlamamıştır. Mehmet Akif yapıcı, aydın ve kötülüklerle didişen bir mücadele adamıdır. Türk-İslam âleminin ahlakını ömrünce yaşayıp çevresine telkin etmiş, örnek olmuştur. Kalabalıklardan kaçarak üçbeş dostun sohbetlerine sığınmaktan hoşlanan bu yalnız insan bazen herkesi şaşırtacak derecede meydan adamı, vatan şairi olmuştur. Bu sütunlar bu büyük şairin kişiliğini, karakterini, sanatını, insanlığını, vatan sevgisini anlatmaya yetmeyecek kadardır. Şu mısralar onun ruh yüceliğini çok net bir şekilde yansıtacaktır sanıyorum; Doğduğumdan beridir aşığım istiklale, Bana hiç tasmalık etmiş değildir altın lale, Yumuşak başlı isem kim demiş uysal koyunum, Kesilir belki, fakat çekmeğe gelmez boyunum. Kanayan bir yara gördüm mü, yanar ta ciğerim, Onu dindirmek için, kamçı yerim, kırbaç yerim, “Adam aldırma da geç git” diyemem aldırırım. Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım. Büyük insan, nur içinde yat, mekânın cennet olsun. İstiklal Marşı’nın kabulü vesilesiyle, Mart ayında Mehmet Akif bir başka yazımızın konusunu teşkil edecektir.